Hałas z lotniska Babice przekracza dopuszczalne normy

Podmiot zarządzający lotniskiem Warszawa Babice zgodnie z ust. 2 art. 175 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska prowadzi od 2007 r. monitoring hałasu lotniczego. Miesięczne raporty są dostępne na stronie internetowej Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie w zakładce „hałas lotniczy”.

Pomiar hałasu lotniczego odbywa się w sześciu punktach pomiarowych:
PP.1 Lotnisko Babice: na terenie Instytutu Ochrony Środowiska ul. Kolektorska 4 w Warszawie,
PP.2 Lotnisko Babice: teren na granicy lotniska ze zwartą zabudową jednorodzinną,
PP.3 Lotnisko Babice: na terenie żłobka przy ul. Kochanowskiego 9,
PP.4 Lotnisko Babice: na terenie przedszkola nr 361 przy ul. Włościańskiej 6A,
PP.5 Lotnisko Babice: na terenie żłobka przy ul. Klaudyny 10,
PP.6 Lotnisko Babice: na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. Akcent 12.

Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone są w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r.. Zgodnie z Tabelą 2 znajdującą się w załączniku do ww rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu dla startów, lądowań i przelotów statków powietrznych dla terenów zabudowy mieszkaniowej wynosi:
1. dla pory dnia (6:00 – 22:00) określony wskaźnikiem Laeqd – 60 dB
2. dla pory nocy (22:00 – 6:00) określony wskaźnikiem Laeqd – 50 dB.

W raporcie dotyczącym pomiarów hałasu lotniczego spowodowanego przez samoloty operujące na lotnisku Babice za maj 2018 roku stwierdzono że wielokrotnie, we wszystkich punktach pomiarowych miało miejsce przekroczenie norm dopuszczalnego hałasu lotniczego dla zabudowy mieszkaniowej.

W punkcie pomiarowym PP.1 w maju 2018 r. odnotowano 2818 operacji lotniczych, a podczas ponad 100 operacji lotniczych przekroczono dopuszczalną wartość hałasu lotniczego dla pory dnia określoną wskaźnikiem Laeqd wynosząca 60 dB.

Ponadnormatywny hałas lotniczy jest szkodliwy dla zdrowia. Informacje dotyczące negatywnego wpływu hałasu lotniczego na zdrowie człowieka znajdują się m.in. w raporcie pt. Programy rekompensat w polityce łagodzenia negatywnych skutków funkcjonowania portów lotniczych opublikowanym na stronie internetowej Mazowieckiego Biura Planowania Regionalnego w Warszawie na str. 5-7.

Wyrok Sądu Najwyższego ws OOU. Odszkodowanie jest należne nawet gdy lotnisko funkcjonowało od wielu lat.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 marca 2018 r. (sygn. akt II CSK 306/17) oddalił kasację Portu lotniczego w Poznaniu od wyroku zasądzającego na rzecz właściciela nieruchomości odszkodowanie w kwocie 50.351 zł.

Sąd Najwyższy potwierdził po raz kolejny, że „związek ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania z obniżeniem wartości nieruchomości należy rozumieć szeroko. W związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania pozostaje nie tylko obniżenie wartości nieruchomości będące następstwem ograniczeń przewidzianych bezpośrednio w treści rozporządzenia o utworzeniu obszaru, lecz także obniżenie jej wartości wynikające z tego, że na skutek wejścia w życie rozporządzenia dochodzi do zwężenia granic własności (art. 140 i 144 k.c.) i tym samym ścieśnienia wyłącznego władztwa właściciela względem nieruchomości położonej na obszarze ograniczonego użytkowania. Właściciel, który przed wejściem w życie rozporządzenia mógł żądać zaniechania immisji przekraczającej standard ochrony środowiska, został w wyniku ustanowienia obszaru możliwości takiej pozbawiony. Szkodą podlegającą naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś. jest więc także obniżenie wartości nieruchomości wynikające z faktu, że właściciel musi znosić dopuszczalne na tym obszarze immisje.„.

Sąd Najwyższy nie uwzględnił zarzutu pozwanego, że lotnisko funkcjonowało już wcześniej, a wprowadzenie OOU nie spowodowało w praktyce zwiększenia uciążliwości, podtrzymując stanowisko Sądu Okręgowego, który stwierdził, że „okoliczność, iż lotnisko funkcjonuje od wielu lat i emitowało hałas także wcześniej, nie pozbawia powodów roszczenia odszkodowawczego. Przyjął, że możliwość dochodzenia takiego roszczenia otworzyło objęcie nieruchomości powodów obszarem ograniczonego użytkowania”.

Powodowie w tej sprawie dochodzili początkowo kwoty 10.000 zł. Następnie po opinii biegłego z zakresu szacowania nieruchomości rozszerzyli powództwo do kwoty 50.351 zł. Sąd Najwyższy potwierdził, że takie rozszerzenie powództwa jest możliwe o ile spełnia warunki, o których mowa w art. art. 193 k.p.c.